| 1. Bronislawa - 09 Августа, 2017 - 11:56:08 |
| Reklama: system zarządzania produkcją Struktura niewytwarzająca jest to kompozycja komórek produkcyjnych o charakterze podstawowym i pomocniczym wraz spośród ich wewnętrznymi powiązaniami kooperacyjnymi występującymi w procesie fabrykacji. Elementarną komórką produkcyjną istnieje stanowisko robocze, które jest często wskazane jako KP0. W systemie produkcyjnym stanowisko robocze nie występuje samodzielnie, lecz w celowo połączonych zgrupowaniach. Takie celowe łączenie stanowisk roboczych w większe jednostki nazywa się projektowaniem struktury produkcyjnej. Struktura produkcyjna wyniknie przez grupowanie stanowisk roboczych KP0 w jednostki produkcyjne stopnia pierwszego KP1, które łączy się w komórki stopnia pozostałego KP2 itd. Jeżeli wyłonionym w ten sposób komórkom produkcyjnym przyporządkujemy samodzielne kierownictwo (administracje), to powstaną komórki produkcyjno-administracyjne (KPA), zaś ich zestaw nazwiemy strukturą produkcyjno-administracyjną. KP1 – miejsce zamieszkania, linia produkcyjna KP2 – oddział wytwórczy KP3 – wydział wytwórczy KP4 – zakład wytwórczy KP5 – zakład pracy Przy projektowaniu budowy produkcyjnej ważkim problemem istnieje znalezienie odpowiedzi na dodatkowego pytania: 1) Jak wystarać się produkcję n detali, które należy dokonać w m akcjach na s przerozlicznych stanowiskach roboczych? 2) W ilu tudzież w których rodzinach rozmieścić s podejść roboczych zaś gdy te grupy wzajemnie powiązać? 3) Jaką przesiać specjalizację projektowanych komórek (technologiczną czy przedmiotową  ?4) Jak powiązać poszczególne fazy technologiczne procesu niewytwórczego? Tworzenie struktury produkcyjnej można tyczyć się jako kombinatoryczne łączenie nastawień roboczych zaś komórek wyższych stopni, lub też kombinatoryczne grupowanie detali rozmieszczanych do wykonania w obliczonej komórce niewytwórczej. W praktyce poufałe są dwie tendencje tworzenia struktury produkcyjnej: tendencja technologiczna (specjalizacja technologiczna) – opierająca się na kanon technologicznego podobieństwa procedury stosowanej na danych stanowiskach roboczych. Jest to połączenie stanowisk roboczych jednego wariantu i jednego typu, które zawiązują w ten sposób np. hacjenda tokarek, wiertarek itp. tendencja przedmiotowa (specjalizacja przedmiotowa) – opierająca się na kryterium współpracy różnych stanowisk roboczych przy wdrożeniu określonego wyrobu lub orkiestry wyrobów podobnych pod względem konstrukcyjno-technologicznym. W wytrwałości takiego postępowania powstaje np. gniazdo tarcz, kół zębatych Na przedmiotową branżę można postanowić się, jeżeli wskaźnik sięgnięcia maszyn zaś urządzeń będzie wystarczająco wysoki. Możliwość wariantu branży struktury podlega od konkretnych warunków produkcyjnych. Jak kryterium wyboru wolno przyjąć dzielnik łącznych sumptów, a konkretnie jego minimalizację. Z=Ko+Ktr+Kpt+Ktpz+Spm+Spr+Spow+Spl+Si Ko – koszt bezpośredni obróbki Ktr – nakłady na transport Kpt – koszty pracy w toku Ktpz – koszty przezbrojeń Spm – straty podyktowane przestojem obrabiarek Spr - straty spowodowane przestojem robotników Spow - straty spowodowane niesposobnym wykorzystaniem powierzchni Spl - straty spowodowane nadmiernym rozbudowaniem planowania Si – inne straty |